'Ελα, πνεύμα.
Βοήθησέ μας να τραγουδήσουμε την ιστορία της γης μας.
Είσαι η μητέρα μας.
Εμείς, το χωράφι σου με το καλαμπόκι.
Αναδυόμαστε...
μέσα από την ψυχή σου.
Γεμίζεις τη γη με την ομορφιά σου.
Φτάνεις στα πέρατα του κόσμου.
Πώς να σε αναζητήσω;
Δείξε μου το πρόσωπό σου.
Εσύ, το μεγάλο ποτάμι...
που ποτέ δεν στερεύει.
Αφήστε τον.
Είπατε να τον κρεμάσουμε.
Να θυμάσαι, Σμιθ,
ότι ήρθες εδώ αλυσοδεμένος.
Προκαλείς υποψίες...
που θα βαρύνουν σημαντικά αν σ' ακούσω...
να μιλάς πάλι για ανταρσίες.
Κατάλαβες;
Καπετάνιε Νιούπορτ, βρήκα στρείδια.
Παχιά σαν τα χέρια μου. Μεγάλα σαν πέτρες.
Και υπάρχουν ψάρια παντού, πλαταρίζουν ανάμεσα στα πόδια σου.
- Θα ζούμε σαν βασιλιάδες. - Τόσους μήνες στη θάλασσα...
κουράστηκα να ψάχνω παραπέρα.
Αυτό το μέρος μας κάνει.
Τα νερά στην όχθη είναι βαθιά,
έχουμε ορατότητα σε όλο το ποτάμι.
Οι εχθροί μας δεν θα μπορούν να μας αιφνιδιάσουν.
Βγάλτε τις άγκυρες και τα άρμενα στην όχθη,
μήπως και πιάσει κανέναν η νοσταλγία...
κι αποφασίσει να γυρίσει πίσω.
Δεν πρέπει να ενοχλήσουμε τους ιθαγενείς.
Αν δεν πιάσει η σοδειά μας,
θα αναγκαστούμε να κάνουμε ανταλλαγές μαζί τους.
Αφού εγκατασταθούμε εδώ, θα ανέβουμε το ποτάμι...
και θα ψάξουμε δρόμο για την άλλη θάλασσα.
Συχνά οι άγριοι μας επισκέπτονται φιλικά...
ντροπαλά, σαν αγέλη από περίεργα ελάφια.
Απόψε θα κοιμηθούμε στα πλοία, οπλισμένοι πλήρως.
Το πρωί, θα κόψουμε όλα τα δέντρα...
σε ακτίνα 800 μέτρων, και με τα πιο ίσια κλαδιά...
θα φτιάξουμε το οχυρό και τα παρατηρητήριά μας.
Αφού γίνει αυτό,
θα φυτέψουμε σιτάρι και κριθάρι,
θα χτίσουμε σπίτια και θα μαζέψουμε ξύλα.
Οι τεμπέληδες θα μαστιγώνονται.
- Κύριε. - Ναι, 'Εμερι.
Πότε μπορούμε να πάμε για...
εξερεύνηση;
Δεν ήρθαμε να επιτεθούμε και να λεηλατήσουμε.
'Ηρθαμε να ιδρύσουμε μια αποικία.
Πόσες στεριές πίσω μου;
Το χρυσάφι θα είναι άχρηστο.
Σε έξι μήνες, όταν αρχίσει το χιόνι.
Πόσες θάλασσες;
Τι χτυπήματα και κίνδυνοι;
Η τύχη ποτέ σύμμαχός μου.
Εξαφανίστηκαν πέντε βαρέλια. Κάποιος τα έκλεψε.
Αυτά τα χάλασε η βροχή, αυτά τα σκουλήκια.
- Σημαδέψτε τον. - Κι εδώ.
Κόψτε του τα αυτιά.
Πιάσαμε αυτούς τους δύο, να μιλάνε στους άντρες,
να κατασκοπεύουν.
Εσύ!
'Εκλεψε το τσεκούρι μου!
Χάσαμε την εύνοια των ιθαγενών.
Αν δεν είχαμε δει στεριά εκείνη τη μέρα,
θα είχα γυρίσει πίσω.
'Εχουμε φάει σχεδόν όλα μας τα τρόφιμα,
οι μισοί άντρες έχουν πυρετό,
οι υπόλοιποι είναι έτοιμοι για ανταρσία.
Χειρότερα κι από ναυάγιο!
'Ομως...
οι ιθαγενείς μου είπαν, για μια πόλη πέρα από το ποτάμι...
και για ένα σπουδαίο βασιλιά που ζει εκεί.
Προτείνω να στείλουμε έναν απεσταλμένο...
που θα τον πείσει να κάνει ανταλλαγές μαζί μας.
Στο μεταξύ εγώ θα γυρίσω στην Αγγλία για προμήθειες.
Θα επιστρέψω την άνοιξη.
Υπεύθυνος θα είναι ο Ράντκλιφ.
'Οσο για το ποιος θα προσεγγίσει τον άγριο βασιλιά,
περιττό να σας πω ότι θα είναι δύσκολη αποστολή.
Ο λοχαγός Σμιθ είναι ο μόνος επαγγελματίας στρατιώτης.
Ο Σμιθ; Τι προσόντα διαθέτει;
Αυτά που σου λείπουν.
Θα έπρεπε να ξέρω καλά ένα πράγμα.
Πώς είναι να γλιτώνεις αυτόν τον φίλο από την κρεμάλα...
που πήγε με τους ιθαγενείς και στράφηκε εναντίον μας;
Μόνο με ακραία βασανιστήρια, θα υποθέσω.
Ή να τους κυρήξουμε πόλεμο με Αγγλικές στρατηγικές...
αν μπορώ να είμαι τολμηρός.
Το δικαίωμά του για τον τίτλο του λοχαγού είναι αμφισβητήσιμο.
Ο κοινός γιος ενός αγρότη...
δεν αναμένεται να συμπεριφέρεται ως κύριος.
Ίσως
Σμιθ, έχεις μια ευκαιρία να αποκαταστήσεις το όνομά σου.
Εκμεταλλεύσου την.
Ποια είσαι εσύ που αμυδρά ακούω;
Που όλο με παρακινείς;
Είσαι γεννημένος ηγέτης, Σμιθ.
Μπορεί να βασίζεται κανείς πάνω σου;
Ποια είναι αυτή η φωνή που μιλάει μέσα μου...
που με οδηγεί προς το καλύτερο;
Πού;
Πάντα το αστέρι με οδηγούσε.
Μου έδειχνε το δρόμο.
Με έσωζε.
Προς την μυθική χώρα.
Εκεί θα ξεκινήσει η ζωή.
Ένας κόσμος ανάλογος των ελπίδων μας.
Ένας τόπος όπου μπορεί κάποιος να εξαγνίσει την ψυχή του.
Να σηκωθεί στο πραγματικό του ανάστημα.
Θα κάνουμε μια καινούρια αρχή.
'Ενα νέο ξεκίνημα.
Εδώ οι ευλογίες της γης προσφέρονται σε όλους.
Κανείς δεν χρειάζεται να μεγαλώνει φτωχός.
Υπάρχει εύφορο έδαφος για όλους...
με μόνο τίμημα τη δουλειά.
Θα φτιάξουμε μια πραγματική κοινοπολιτεία.
Σκληρή δουλειά και αυτοπεποίθηση οι αρετές μας.
Δεν θα έχουμε τσιφλικάδες να μας απομυζούν...
παίρνοντας τη σοδειά μας.
Κανείς δεν θα είναι πάνω από τον άλλο. Θα ζούμε όλοι κάτω από τον ίδιο νόμο.
Καπετάνιε, δεν έχουμε σχέδιο να πάμε παραπέρα.
Συνεχίστε.
Κανείς δεν θα τρώει αλόγιστα...
αυτό που οι φίλοι του έβγαλαν με κόπο.
ούτε θα κλέβει αυτό που αποκτήθηκε έντιμα.
Οι άντρες δεν θα κλέβουν ο ένας τον άλλο.
Να γυρίσουμε πίσω, να φέρουμε ενισχύσεις.
'Εχουμε χαθεί.
- Ο ιθαγενής! - Αφήστε τον!
Η παλίρροια σταμάτησε.
Θα κολλήσουμε στη λάσπη.
Να έχεις έτοιμο το μουσκέτο σου.
Ρίξε αν δεις κάτι.
Ο ήλιος.
Και το φεγγάρι.
Σου δείχνει πώς κυνηγάει ο ήλιος τη νύχτα...
αδιάκοπα γύρω από τον κόσμο.
Από τον ουρανό; 'Οχι.
Από την Αγγλία, μια χώρα στα ανατολικά.
Αν θα φύγουμε;
'Οχι πριν την άνοιξη.
Τότε θα έρθουν τα πλοία.
'Εχουμε...
είδη που ίσως σας ενδιαφέρουν.
Μπαρούτι.
Τη στιγμή που θα πέθαινα, ρίχτηκε πάνω μου.
Χαρίστε του τη ζωή.
Πρέπει να τους διώξουμε όσο είναι ακόμα λίγοι.
Αν δεν μας κάνουν κακό, γιατί να ανησυχούμε;
Ένα κομμάτι του βάλτου θέλουν μόνο.
Για τώρα.
Τι θα πάρουν όμως αργότερα;
Μπορεί να της μάθει για τον τόπο του πέρα από τα κύματα.
Αν δεν φύγουν...
θα τους ρίξουμε στη θάλασσα.
Ουρανός.
'Ηλιος.
Νερό.
Αέρας.
Μάτια.
Χείλη.
Αυτί.
'Ολα τα παιδιά του βασιλιά ήταν όμορφα,
αλλά εκείνη, η μικρότερη, ήταν τόσο πολύ...
που ο ήλιος, αν και την έβλεπε συχνά,
ξαφνιαζόταν μπροστά της.
Ο πατέρας της είχε δώδεκα γυναίκες, εκατό παιδιά,
αλλά εκείνη ήταν η αγαπημένη του.
'Ηταν ανώτερη όλων όχι μόνο σε εμφάνιση,
αλλά και σε πνεύμα.
'Ολοι την αγαπούσαν.
Φεγγάρι.
Είναι ευγενικοί, τρυφεροί, πιστοί,
ολότελα απονήρευτοι.
Οι λέξεις που σημαίνουν ψέμα, απάτη, απληστία,
φθόνος, συκοφαντία και συγχώρεση δεν έχουν ακουστεί ποτέ.
Δεν υπάρχει ζήλια, ούτε αίσθημα ιδιοκτησίας.
Αληθινό, αυτό που νόμιζα όνειρο.
Δεν με φυλάνε.
Με εμπιστεύονται σαν αδερφό.
Ζέστη.
Εγώ, ένας πειρατής που ζούσε κλέβοντας ό,τι μπορούσε.
Είμαι ένας ελεύθερος άνθρωπος τώρα.
Μου δόθηκε ό,τι είχαν.
Δεν ξέρω.
Έσωσα ένα παιδί από πνιγμό.
Ποτέ δεν μου είχε κάνει τόση πολλή εντύπωση...
ότι έχω τη δύναμη να δίνω ζωή και υγεία στους άλλους.
Παράνομος.
Ήμουν νεκρός.
Τώρα ζω.
Εσύ, φως μου.
Αμερική μου.
Αγάπη.
Να την απαρνηθούμε όταν μας επισκεφθεί;
Να μην πάρουμε αυτό που μας δίνεται;
Υπάρχει μόνο αυτό.
Τα άλλα δεν είναι αληθινά.
Μητέρα...
πού κατοικείς;
Στον ουρανό;
Στα σύννεφα;
Στη θάλασσα;
Δώσε μου ένα σημάδι.
Αναδυόμαστε.
Φοβάμαι τον εαυτό μου.
Θεός, έτσι μου φαίνεται.
Ζωή είναι μονάχα να είμαι δίπλα σου.
Το υποψιάζονται;
Να σου δοθώ...
να μου δοθείς.
Θα σου είμαι πιστή.
Ειλικρινής.
Όχι πια δύο.
Ένα.
Ο βασιλιάς ανακοίνωσε ότι ήμουν ελεύθερος.
Με άφηνε να γυρίσω πίσω.
Με τη συμφωνία ότι την άνοιξη...
θα φεύγαμε από κει.
Οι αρχηγοί του τον συμβούλεψαν να με σκοτώσει.
Είχα μάθει τα όπλα τους, τα δυνατά τους σημεία.
Μα η κόρη του τον διαβεβαίωσε ότι ήμουν καλός άνθρωπος.
Θα έλεγα στον κόσμο ότι οι ιθαγενείς ζούσαν ειρηνικά,
αλλά ήταν δυνατοί και δεν θα ανέχονταν να τους πάρουν τη γη τους.
Δεν υπήρχε θάλασσα πέρα από τα βουνά,
μόνο ξηρά που απλωνόταν αιώνια σε μεγάλα λιβάδια.
Ξηρά χωρίς τέλος.
Λοχαγέ Σμιθ.
Γύρισες.
Οι άγριοι πρέπει να σταματήσουν εδώ.
- Πού ήσουν; - Σαν να βλέπω φάντασμα.
Μοιάζεις σαν να γύρισες από τον 'Αδη.
- Πού είναι ο Ράντκλιφ; - Μη πείτε τίποτα.
- Κακώς τον εμπιστευτήκαμε. - Λένε ότι πήγε στην Αγγλία.
Έφερες φαγητό; Πεινάμε.
- Έφερα. - Κάποιος σκοτώθηκε.
Τέσσερις μήνες κλεψιάς και τίποτε άλλο.
- Κοίτα το κάθαρμα. - Σήκω πάνω!
Χαρτοπαίζουν. Και τα σπίτια ρημάζουν.
- Κοίτα την εκκλησία. - Έρχονται αρρώστιες από τους βάλτους.
- Ποιος σας φροντίζει; - Κανείς.
Μόνο θάνατος κι αρρώστιες.
- Είδα ένα πτώμα στη λάσπη. - Ψέματα.
- Είδα ένα πόδι στο κρεβάτι. - Ψέματα!
Χτες πέθαναν τέσσερις...
Κλέφτες! Κτήνη! Μαστίγωσέ τους!
Μια χαρά φαίνεσαι, Σμιθ. Πέρασες καλά;
Πέρασες περίφημα, υποθέτω.
Σε στείλανε για να μας βοηθήσεις,
όχι για να διασκεδάσεις. Εμείς εδώ υποφέραμε.
Θα αγνοήσω τις ιστορίες περί ανυπόληπτων αξιωματικών.
'Ασε τα λόγια. Τα πράγματα άλλαξαν.
Κομμένη η αυθάδεια.
Αν την ανεχόμασταν, θα βασίλευε χάος.
Εγώ φοράω το μετάλλιο τώρα.
Είμαι πρόεδρος, κι εσύ δεν είσαι πια λοχαγός.
Είσαι σε θέση να με κρίνεις;
Αυτό δεν μας απασχολεί για την ώρα.
Κρίμα που δεν ήσουν εδώ...
στη δίκη σου για να υπερασπιστείς τον εαυτό σου.
Προφανώς ήσουν πολύ δειλός, πολύ ένοχος για να γυρίσεις.
- Στη δίκη μου; - Ναι.
Παραπέμφθηκες σε δίκη...
και καταδικάστηκες όταν λιποτάκτησες.
Οι νόμοι είναι γρήγοροι εδώ.
Κρατάει όλο το καλό φαγητό για τον εαυτό του.
Μας έδινε σάπιο καλαμπόκι.
Δεν έχεις άλλα αυτιά και μάτια...
παρά μόνο αυτά στο κεφάλι του Σμιθ.
Φρόντιζε μόνο για το δικό του πιάτο.
Τα μοιράστηκα όλα. Δεν κράτησα τίποτα για μένα.
- Τίποτα! - Δεν τον λένε καν Γουίνφιλντ.
Τον λένε Γούντσον.
Έφυγε ατιμασμένος από την Αγγλία.
Πιάστε τους. Πιάστε τους!
Όποιος παρεμποδίσει την τιμωρία τους θα το μετανιώσει.
Δεν θα περιμένουμε τη δίκη. Πρόκειται για ανταρσία.
Σε καταδικάζω στο όνομα του βασιλιά.
Ψόφησε. Καλά να πάθει.
Επικυρώνω όσα είπε ο κ. Άργκαλ.
Αν ήμασταν στην Αγγλία, ούτε ο υπηρέτης μου δεν θα έκανε
- παρέα με τέτοια άτομα. - Δεν είχες ποτέ υπηρέτη.
Εσύ ήσουν υπηρέτης.
Έφαγα ένα κοτόπουλο, όταν ήμουν άρρωστος.
Ο Σμολ έφαγε έξι, χωρίς καν να τα ψήσει.
Να ορίσουμε αρχηγό τον λοχαγό Σμιθ.
Ναι!
Να της μιλήσω.
Τι να της πω;
Σ' αγαπώ.
Αλλά δεν μπορώ να σε αγαπώ.
Ήταν όνειρο.
Τώρα ξύπνησα.
Τι τον θέλεις;
- Τι να κάνουμε μ' αυτόν; - Τίποτα.
Είναι τρελός.
Ακίνδυνος.
Είναι δικός σας.
Υποχώρηση! Προέλαση!
Άγ. Γεώργιος! Άγ. Γεώργιος!
Την άφησα να μ' αγαπήσει.
Την έκανα να μ' αγαπήσει.
Γιατί διαφωνήσατε;
Είπε ότι έχουμε 15 Οκτωβρίου. Εγώ είπα ότι έχουμε 17.
Πρέπει.
Ήρθατε στα χέρια για την ημερομηνία;
Έτσι είναι η καταδίκη.
Δεν είπα να σκάψετε ένα πηγάδι μακριά από την όχθη;
Γιατί δεν το κάνατε;
Σταματήστε ό,τι κάνετε και σκάψτε το πηγάδι!
Αν δεν μπορείτε να κουβαλήσετε το χώμα με κουβάδες...
θα το κουβαλήσετε με τα χέρια σας!
Όποιος δεν δουλέψει, δεν θα φάει!
Οι τίμιοι και εργατικοί...
δεν θα τρέφουν τους τεμπέληδες!
Ο τόπος γι' αυτούς είναι δυστυχία, θάνατος,
κόλαση.
Πρόσεχε.
Πεινάνε και ψάχνουν χρυσάφι.
Δεν υπάρχουν λόγια, δεν υπάρχει ελπίδα. Μόνο αυτό.
Αν υπάρχει χρυσάφι, γιατί δεν το παίρνουν οι ιθαγενείς;
Κυνηγάς ένα όνειρο.
Βλέπεις τι άντρες μας έστειλαν. Ένα ανόητο τσούρμο.
Δεν σπέρνουν καλαμπόκι για να τραφούν.
Προτιμούν να φάνε το ψάρι ωμό παρά να μαζέψουν...
λίγα ξύλα για να το ψήσουν.
Βρόμικο νερό.
Τα ψάρια χάθηκαν.
Γκρίνια.
Θα φυτέψουν αμπέ- λια και θα πιουν το κρασί.
Θα σηκώσω την σκηνή του Δαυίδ...
και θα κλείσω τα ανοίγματά της.
Πάρτε μακριά μου το θόρυβο της μουσικής σας και τα τραγούδια σας,
- για να μην ακούω την μελωδία. - Ο Κύριος έδωσε την εντολή,
και θα τα γκρεμίσει, τα μεγάλα σπίτια...
και τα μικρά θα τα κάνει κομμάτια!
Κάποιος να πυροβολήσει τον Σμολ.
Δεν έχει καμία ελπίδα και θα μας μολύνει όλους.
Πήρε το κουτάλι του Γουόρθαμ και ο Γουόρθαμ πέθανε, φίλε μου.
Θα περιμένουμε να πεθάνουν όλοι;
Κύριε, ο Άκλεϊ είναι νεκρός.
Κάποιος έφαγε τα χέρια του.
Έφυγε με τον καλύτερο τρόπο.
Τόσο γαλήνιος. Νομίζεις ότι θα σου μιλήσει.
Θα μου λείψει. Σε όλους μας θα λείψει.
Μείναμε 38.
Να ανέβω πάλι το ποτάμι.
Να την αγαπήσω μέσα στη φύση.
Τι σε κρατάει εδώ;
Τι προθέσεις έχεις απέναντί της;
Απέναντί τους;
Δεν υπάρχει τίποτα στο ποτάμι. Είναι άδειο.
Μπορούμε να γυρίσουμε στην Αγγλία; Μπορούμε να γυρίσουμε;
- Ο καπετάνιος Νιούπορτ; - Έφυγε.
Ο Νιούπορτ θα γυρίσει σύντομα.
- Θα φέρει φαγητό; - Το ελπίζω.
- Πότε γυρίζουμε στην Αγγλία;
Τρώνε τους νεκρούς.
Πιστεύεις στα φαντάσματα;
Ο κόσμος δεν νοιάζεται για τους Ινδιάνους.
Μη διακινδυνεύεις.
Δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτε άλλο...
για μας.
Γιατί δεν ήρθες;
Ξέρω, αγάπη μου.
Μη μου έχεις εμπιστοσύνη.
Δεν ξέρεις ποιος είμαι.
Θυμήσου.
Ευχαριστώ. Ο Θεός μαζί σου.
Ο Θεός να σε ευλογεί.
Ο Θεός μαζί σου.
Ευχαριστώ, ευχαριστώ.
Ευχαριστώ πολύ.
Ποιος είσαι, εσύ που αγαπώ;
Εκείνη.
Που το χέρι της συσπάται από τα χάλκινα.
Που πας;
Καβούρια σε έναν κουβά.
Εκεί όπου δεν θα τολμούσες να ακολουθήσεις.
Βυθίζονται κι ανεβαίνουν το ένα πάνω στο άλλο.
- Δεν θα πάρεις άλλους; - Δεν θα έρχονταν αν ήθελαν;
Θα δω αν μπορούμε να ανταλλάξουμε με άλλη φυλή.
Σαλπάρουμε. Πρόσω ολοταχώς.
Να προσέχετε, κύριε.
Τι άλλο εκτός από ζωή ζει εκεί;
Έκλεψα την αγάπη της.
Ξαπλώνει ήρεμη...
ατενίζοντας τον ουρανό.
Ακίνητη.
Φοβάμαι αυτό που ποθώ πιο πολύ.
Τι ανόητος που ήμουν.
Δεν μπορώ να βαδίσω σε δυο μονοπάτια μαζί. Να την αφήσω ελεύθερη.
Να καβαλήσω δύο άλογα. Δεν μπορώ να ξεγελάσω το καλό.
Να γαντζωθώ από το καλό.
Όσο το κάνεις, έχεις μια απαίτηση από τη ζωή.
Εκείνη, ελευθερωμένη.
Η πηγή όλων των κακών.
Δικαιολογεί την χυδαιότητα.
Κάνει το λάθος σωστό, το ποταπό ευγενές.
Ξέρω κάτι όταν είμαι μαζί σου...
που το ξεχνάω μακριά σου.
Πες μου, αγάπη μου,
ήθελες να γυρίσω και να ζήσουμε πάλι μαζί;
Ναι.
Κλείσε τα μάτια σου.
Είναι αυτός ο άνδρας που αγαπώ;
Τόσο πολύ.
Ένα φάντασμα.
Έλα.
Πού είσαι, αγάπη μου;
Ελεύθερη.
Τι φοβάμαι;
Λέει ψέματα η αγάπη;
Εσύ.
Δεν μπορούμε να πάμε στο δάσος.
Να μπορούσα να σου δείξω την Αγγλία.
Είναι πολύ μακριά.
Αν μπορώ να είμαι μαζί σου...
αρκεί.
Αυτό το οχυρό δεν είναι ο κόσμος.
Το ποτάμι οδηγεί εκεί πίσω.
Οδηγεί και πιο πέρα.
Πιο βαθιά.
Στη φύση.
Ν' αρχίσω από την αρχή.
Ν' ανταλλάξω την ψεύτικη ζωή με την αληθινή.
Να μη με λένε πια Σμιθ.
Τι κάνεις εδώ;
Με συγχωρείτε, κύριε. Λείπατε παραπάνω από όσο περιμέναμε.
Φαίνεται πως περιπλανήθηκα λίγο παραπάνω.
Τα πράγματα πάνε άσχημα;
Χωρίς δεσμούς.
Χώρος αρκετός επιτέλους.
Λύτρωση.
Μπορώ να τους οδηγήσω από άλλο δρόμο;
Τι γίνεται με το χώμα, καπετάνιε; Είναι τόσο καλό όσο νομίζαμε;
Όχι ακριβώς.
Πάντα μόνος.
Δεν έχω ξαναδεί τέτοια φωλιά με παράσιτα.
Κοίτα γύρω σου, παντού βάλτος.
Το νερό μαζεύεται σε λιμνούλες και το έδαφος υποχωρεί.
Αφήστε τους νεκρούς να θάψουν τους νεκρούς.
Θαρρώ πως υπάρχουν περισσότερες λιμνούλες από την ξηρή γη.
Κάθε μία γεννά κουνούπια στη λάσπη της...
και κάθε κουνούπι είναι πεινασμένο σαν λύκος.
Μόνο ένας άγριος θα μπορούσε να κατοικήσει εδώ.
Αλλά δυτικά από εδώ...
προς τα βουνά, ή προς τον νότο, είναι κάτι άλλο.
- Μπορούμε να σαλπάρουμε. - Έλα...
Να ψάξουμε πέρασμα για την ανατολή.
Κυλάει.
Πού; Ζωή.
Είσαι αληθινός;
Εμείς, στην ψυχή σου. Ζωή.
Θα τους δω;
Το στόμα μου είναι ξηρό.
Το σώμα μου τρέμει.
Το δέρμα μου καίγεται.
Έχω δύο έννοιες.
Να το πω στον πατέρα;
Δεν υπάρχει τίποτα εκτός απ' αυτό.
Τι ήμουν;
Τι είμαι τώρα;
Ω, μητέρα.
Τι έχω κάνει;
Η αγάπη δεν δένεται με δεσμά.
Αυτή η αγάπη είναι σαν τον πόνο.
Είμαι...
...θα είμαι...
...δική σου.
Έλα να φύγουμε.
Πες μου γιατί.
Δεν ακούνε. Τους έδιωξα.
Βλέπει ότι σκοπεύετε να μείνετε.
Έρχονται.
Συμφιλιώσου μαζί του.
Δεν θα δεχτεί.
Γιατί να δεχτεί;
- Έλα να φύγουμε. - Πού θα ζούμε;
Στα δάση;
Στην κορυφή ενός δέντρου;
Σε μια τρύπα στο χώμα;
Πρέπει να έρθεις μαζί μου...
στο οχυρό. Οι δικοί σου θα μάθουν ότι ήρθες εδώ.
Γρήγορα, κύριοι!
Ο Θεός σώζει τον βασιλιά!
- Παρουσιάστε! - Ο Θεός σώζει τον βασιλιά!
Οπλίστε!
Ελβετικός βηματισμός! Μαρς!
Άγ. Γεώργιος, Άγ. Γεώργιος, Άγ. Γεώργιος...
Πάρτε θέση!
Έτοιμοι!
Μουσκετοφόροι, προελάστε!
Πυρ!
Κουράγιο, άντρες!
- Είστε σαν αγέλη ελαφιών! - Τι περίμενες;
Γίνεται κτήμα σου η γη; Αυτός ο τόπος φτιάχτηκε για αυτούς...
που θα τον βελτιώσουν και που ξέρουν να ζουν!
Δεν βγάζουν άχνα.
Πυροβόλησέ τον!
Τι περιμένεις; Πυροβόλησέ τον!
Βάρβαροι!
Μη, σας παρακαλώ.
Θειάφι!
Γιοι της φωτιάς! Διάβολοι της κόλασης!
Μη, σας παρακαλώ.
Υποχώρηση!
Κύριε,
μην αποστρέφεις το πρόσωπό Σου.
Δεν επιθυμείς το θάνατο ενός αμαρτωλού.
Ξεστράτισα από Σένα.
Δεν άκουσα τη φωνή Σου.
Μην αφήσεις να χαθούμε.
- Φέρτε ενισχύσεις! - Ανεβαίνουν στα τείχη!
Το νερό είναι δηλητήριο.
Ρίξαν ένα ψόφιο σκυλί στο πηγάδι.
Δεν μπορούμε να βγούμε έξω για ψάρεμα ή κυνήγι.
Πόσο θα αντέξουμε;
Η πείνα κάνει φοβερά πράγματα στον άνθρωπο.
Μισώ την καρδιά σας.
Δεν είμαι σίγουρος ότι θα μπορώ να δουλέψω μ΄ αυτό το χέρι ξανά.
Η αξία μου είναι τα ψοφίμια των άταφων ανδρών.
Κάτι δεν μας λες. Έχω δικαίωμα να ξέρω.
- Τι φώναζαν; - Κουράστηκα την περιφρόνησή σου.
Τι τους έκανες;
Δεν ξέρεις πού είσαι.
Κάτι δεν μας λες.
Σαν σφήκα μέσα σε μπουκάλι.
Παγιδευμένοι.
Να τους δώσω φως.
Να τους λυτρώσω από το κακό.
Να μην κάθονται στο σκοτάδι.
Όλοι οι άνθρωποί σου.
Έχω γίνει, ούτως ειπείν, ένα τέρας εις πολλά.
Μη με ρίχνεις μακριά.
Εξάγνισε την καρδιά μου.
Πες του το.
Η πριγκίπισσα είναι στο Παστάνσι.
Την έστειλαν στο θείο της Πατογουόμεκ,
το βασιλιά των άγριων της περιοχής...
με τον οποίο έχω γνωριστεί.
Του μίλησα και δέχεται να την πουλήσει.
Λέει ότι μ' αυτήν στο οχυρό, ο αυτοκράτορας δεν θα μας επιτεθεί.
Είσαι βέβαιος ότι είδες αυτήν;
Μ' αυτά εδώ τα μάτια. Μίλησα στον βασιλιά απευθείας.
Και τι αντάλλαγμα ζητάει αυτός ο άθλιος;
Η αδυναμία του είναι οι χτένες.
Αλλά τώρα έχει βάλει στο μάτι μια χύτρα.
Μια μπακιρένια χύτρα, σαν αυτές που είχε η μάνα μου.
Δεν ξέρω τι έχει σκοπό να την κάνει.
Λοιπόν;
Δεν παίρνουμε ομήρους.
Ο βασιλιάς δεν θα το ήθελε.
- Προτιμάς να μας εξοντώσουν; - Της χρωστάμε πολλά.
Με έσωσε με κίνδυνο της ζωής της.
Έλα, Άργκαλ, απείλησέ με!
Αν δεν μας είχε φέρει φαγητό, θα είχαμε πεθάνει της πείνας.
Έτσι θα ξέρω ότι θα ζήσω χίλια χρόνια.
Χάρη σ' αυτήν σώθηκε η αποικία.
Δεν θα της το ανταποδώσουμε πιάνοντάς την αιχμάλωτη!
Αυτή και οι δικοί της θα μας σκοτώσουν όλους.
Ελάχιστοι θα έχουν μείνει ζωντανοί όταν γυρίσουν τα πλοία.
Είπες ότι ο πατέρας της της έχει αδυναμία.
Ή έχεις δικούς σου λόγους που φέρεσαι έτσι;
Γύρνα στη θέση σου.
Η ποινή για ανυπακοή στον πρόεδρο είναι απαγχονισμός.
Παραβιάζεις τους νόμους.
Είναι ανταρσία.
Εγώ παραβιάζω τους νόμους;
Έχω πληροφορίες ότι ο Σμιθ...
σκοπεύει να παντρευτεί τη μικρή και να γίνει βασιλιάς της Βιρτζίνια.
Δεν είσαι πια αρχηγός, Σμίτι.
Το μετάλλιο θα το φοράω εγώ.
Αμελείς τα καθήκοντά σου προς το βασιλιά.
Πρόδωσες τους πολίτες του Τζέιμσταουν.
Σε ανακηρύσσω ανάξιο...
να είσαι μέλος της αποικίας.
Δεν είσαι πια αρχηγός, Σμίτι!
Μεγάλε και τρανέ, άρχοντα και κύριε.
Όχι! Όχι!
Πρέπει να υπάρχει τάξη.
Δεν μπορεί ο καθένας να παριστάνει τον σπουδαίο,
γιατί τότε θα επικρατούσε χάος!
Έλα κοντά.
- Μαστιγώνεσαι. - Έλα κοντά μου.
Φίλε, αγαπητέ φίλε...
- Τώρα με αγγίζεις. - Προσεύχομαι στους θεούς...
να είσαι καλά στην υπόλοιπη ζωή μου.
Απαιτώ σεβασμό.
Σε κάθε δυσκολία...
θα είμαι πλάι σου.
Βάλτε τον στα καταναγκαστικά έργα.
Στείλτε τον στο δάσος να κόβει δέντρα για τα τείχη.
Βάζετέ τον στα πλοία κάθε βράδυ,
να φυλάει σκοπιά και να σκέφτεται τα σφάλματά του.
Άσ' το κάτω.
Κοίτα πίσω σου.
Πίσω. Τώρα είσαι το μέλλον λυσσασμένο σκυλί.
Μητέρα,
εκείνος έστειλε αυτό το πλοίο για μένα;
Η συνείδηση είναι ενοχλητική.
Σαν μύγα,
σαν σκυλί που γαβγίζει.
Αν δεν πιστεύεις ότι έχεις συνείδηση,
πώς μπορεί να σε ενοχλεί;
Μητέρα,
είσαι η δύναμή μου,
αλλιώς δεν έχω δύναμη.
Πετάξτε μας το σκοινί!
Ο πρόεδρος.
Ξέχασα να σου το πω.
Ο λοχαγός δεν είναι πια σ' αυτή τη θέση.
Θα σου εξηγήσει τους λόγους καλύτερα από μένα.
Η πριγκίπισσα!
Αυτό θα είναι το σπίτι σου.
Αυτός που έμενε εδώ,
πέθανε, οπότε...
Τα πλοία επέστρεψαν, ρίχνοντας κανονιές,
κάνοντας τους ιθαγενείς να ζητήσουν ειρήνη.
Είπαν ότι θα σε έπαιρναν.
Εναντιώθηκα.
Δεν ήθελα να πάθεις κακό.
Και τώρα όλα χάνονται. Δεν σταματήσαμε όταν έπρεπε.
Τι είναι σωστό;
Δώσε μου.
Λάθος; Ποιος είναι αυτός;
Τώρα...
όλα είναι τέλεια.
Άσε με να χαθώ.
Αληθινά.
Κυλάς μέσα μου...
σαν ποτάμι.
Έλα.
Έλα μαζί μου.
Σ' ευχαριστώ, Θεέ μου.
Καπετάνιε.
Καλώς.
Αφήστε μας μόνους.
Θέλεις να τον καταγγείλεις;
Είσαι βέβαιος;
Εντάξει, Άργκαλ, βαρέθηκα τους καβγάδες σου. Πήγαινε.
Έχω νέα για σένα.
Ο βασιλιάς θέλει να γυρίσεις στην Αγγλία.
Να ετοιμάσεις δική σου αποστολή.
Να χαρτογραφήσεις τις βόρειες ακτές.
Να βρεις πέρασμα για τις Ινδίες.
Κάποτε είχες όραμα και φιλοδοξίες.
Δεν θέλεις να συνεχίσεις;
Θα ανακαλύπτεις περάσματα που εσύ ο ίδιος αρνείσαι να εξερευνήσεις...
πέρα από τα γνωστά όρια;
Ο βασιλιάς έχει ελπίδες για σένα. Σχέδια.
Αυτή θα σε φροντίζει τώρα.
Με λένε Μαίρη.
Εσένα σε λένε...
Λέει ότι δεν τη λένε πια έτσι.
Δεν έχει όνομα.
Τι κρίμα!
Θα σου δώσουμε εμείς ένα όνομα!
Πάρε.
Σκουπίσου με την πετσέτα.
Θα βρω χαρά... σε ό,τι βλέπω.
Πού πηγαίνω; Μητέρα.
Μικρά βήματα.
Τόσο γρήγορα. Θέλω την αγάπη μου.
Να πάω σ' αυτόν.
Το ποτάμι. Ζωντανό νερό.
Να τον συναντήσω.
Από πού έρχεται;
Πού πηγαίνει;
Γιατί θέλουν χρυσάφι;
Δεν μπορούν να φτιάξουν;
Το τρώνε;
...και τη γη μας,
αλλά και το προαιώνιο δικαίωμά μας.
Κοιτάξτε πέρα από αυτή την πύλη.
Η Εδέμ απλώνεται γύρω μας ακίνητη.
Δραπετεύσαμε από τον Παλαιό Κόσμο και τα δεσμά του.
Ας κάνουμε μια καινούρια αρχή.
Ας δώσουμε ένα νέο παράδειγμα στην ανθρωπότητα.
Είμαστε οι σκαπανείς του κόσμου,
η εμπροσθοφυλακή που διασχίζει την ερημιά...
και ανοίγει το δρόμο.
Η νιότη μας είναι η δύναμή μας, και η απειρία μας η σοφία μας.
Ο Θεός μας έδωσε...
μια γη της επαγγελίας, μια σπουδαία κληρονομιά.
Αλίμονό μας αν Του γυρίσουμε την πλάτη.
Ας φτιάξουμε έναν τόπο...
όπου ο άνθρωπος θα μπορεί να μεγαλουργήσει,
έναν τόπο του μέλλοντος, ένα καινούριο βασίλειο του πνεύματος.
Θυμηθείτε τι ήταν αυτή η χώρα...
Σου αρέσω έτσι;
Τα μάτια του.
Με ήξερες όπως ήμουν...
πριν πολύ καιρό.
Ποτέ δεν υπήρξα αυτός που εσύ βλέπεις.
Τι λέει;
Έλα να καθίσουμε δίπλα στο ποτάμι.
Μοχθηρός;
Δεν μπορώ να κοιμηθώ αν δεν σε ξαναδώ.
Κοίτα ψηλά.
Δεν είσαι κακός.
Σου ανήκω.
Ξέρει.
Πού βρίσκομαι;
Σε δύο μήνες...
πες της ότι πέθανα.
Πνίγηκα.
Έτσι.
Σε άφησε, πριγκίπισσα.
Σου είπε ένα σωρό ψέματα.
Ξέχασέ τον.
Έχω πολύ άσχημα νέα.
Ο λοχαγός Σμιθ είναι νεκρός. Πνίγηκε στο ταξίδι.
Σ' αγαπούσε πολύ.
Ανύπαντρη.
Πού είναι η αγάπη μου τώρα;
Πού είναι το παιδί σου;
Έφυγες και πήρες τη ζωή μου.
Σκότωσες το θεό μέσα μου.
Το βλέπει αυτό ο ήλιος;
Στο κρεβάτι της μοίρας, ξαπνώνουμε.
Μπορούμε να μπούμε σε σένα.
Να σε αμφισβητήσουμε.
Πενθώ.
Θρηνώ.
Πάρε το χέρι μου, πατέρα.
Περιφρονημένη.
Διωγμένη, αποκομμένη.
Σαν σκυλί.
Έλα, θάνατε.
Πάρε με.
Ελευθέρωσέ με.
Άφησε με να γίνω αυτό που ήμουν.
Όταν την πρωτοείδα, τη θεωρούσαν ξοφλημένη,
διαλυμένη, χαμένη.
Ούτε που πρόσεχε τους γύρω της.
Θα ήθελα να περάσω το απόγευμα μαζί σου.
Πώς να σου το ζητήσω;
Μπορείς από τη φύση σου από το βάσανο να βγάλεις καλό.
Όλη αυτή η λύπη θα σου δώσει δύναμη...
και θα σε στρέψει προς έναν καλύτερο δρόμο.
Σκέψου πώς ένα δέντρο, μεγαλώνει γύρω από τις πληγές του.
Αν σπάσει ένα κλαδί, το δέντρο δεν σταματάει.
Συνεχίζει να υψώνεται προς το φως.
Πρέπει να αντιμετωπίζουμε τη δυστυχία με τόλμη...
και όχι με φόβο.
Πρέπει να παίζουμε το ρόλο μας ως το τέλος...
και μετά να ξεχνάμε τα βάσανά μας.
Απρίλιος, Μάιος,
Ιούνιος, Ιούλιος, Αύγουστος.
Τι είναι μέρα;
- Μέρα; - Ώρα;
Μία ώρα είναι 60 λεπτά.
Γιατί έχει χρώματα η γη;
Πολλά είναι τα πάθη στα οποία έχω υποκύψει.
Κάθε μέρα, κάθε ώρα.
Ακόμα και στον ύπνο μου.
Ξυπνάω κατάπληκτος.
Αυτή η αγάπη έχει γίνει...
λαβύρινθος...
που δεν γνωρίζω πια...
πώς να ξεμπερδέψω τον εαυτό μου απ' αυτόν.
Ήσουν θλιμμένος χάνοντας γυναίκα και κόρη;
Και το όνομα αυτής;
Ρεβέκκα.
Ρεβέκκα, σε βαπτίζω...
εις το όνομα του Πατρός και του Υιού...
και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν.
Δέχτηκε την πρόσκλησή μου να δουλέψει στο κτήμα.
Για την Ρεβέκκα.
Θα μας λείψει.
Κατανοεί την καλλιέργεια του καπνού.
Καλό κορίτσι.
Όλοι λυπήθηκαν που θα έφευγε.
Περνούν ώρες,
χωρίς να πει λέξη.
Ποια είσαι;
Τι ονειρεύεσαι;
Είμαστε σαν το χορτάρι.
Είσαι καλός άνθρωπος;
Υφαίνει μαζί όλα τα πράγματα.
Την άγγιξα πριν πολύ καιρό...
χωρίς να ξέρω το όνομά της.
Όλοι τραγουδούν γι' αυτήν.
Αν σου ζητούσα να με παντρευτείς. Τι θα έλεγες;
Μου το ζητάς;
Πού θα ζούμε;
Εδώ.
Στην Αγγλία, αν θέλεις. Ίσως εκεί να είναι καλύτερα.
Θα ξεχάσεις τη ζωή σου εδώ.
Γιατί αποτραβιέσαι;
Δέχεσαι;
Αν το θέλεις.
Δεν είναι αυτό που περίμενα,
Ρεβέκκα.
Συγγνώμη.
Γιατί κλαις;
Μάλλον...
πρέπει να είμαι ευτυχισμένη.
Δεν μ' αγαπάς τώρα,
αλλά θα μ' αγαπήσεις.
Δεν έχετε άγνοια της δυσαρέσκειας που δημιουργείται στον Θεό...
ενάντια στους γιους του Λεβή και του Ισραήλ...
σχετικά με τον γάμο με ξένες συζύγους.
Όχι.
Θα κάνατε οτιδήποτε απαραίτητο να το προκαλέσετε αυτό;
Ναι.
Θα γράφατε ένα αίτημα...
εξηγώντας ως ο πιο εύπορος ιδιοκτήτης φυτειών στην Βιρτζίνια...
- Ο κυβερνήτης απαιτεί μία επιστολή... - το όφελος...
παραθέτοντας αποδεκτούς λόγους για την ένωσή μας.
Μπορείτε να διατυπώσετε την ελπίδα σας ότι αυτό μπορεί να σημάνει...
την αρχή προσηλυτισμού των ιθαγενών;
Ότι αυτή η ιδέα δεν σας ήρθε με κανένα τρόπο...
μέσω σαρκικής τρυφερότητας...
αλλά για το καλό της φυτείας. Για την τιμή της πατρίδας σας.
Και την ίδια σας την ψυχή.
Ταπεινωμένος.
Να σώσετε ένα άπιστο πλάσμα...
Εν τούτοις δεν με αγγίζει.
Αν δεν ήταν αυτές οι πραγματικές προθέσεις σας...
...θα το κάνατε αυτό;
Ναι.
Τότε σίγουρα την αγαπάτε, κύριε Ρόλφ.
Γράψτε.
Απαιτώ από σας να απαντήσετε όπως την ημέρα της κρίσεως...
όταν όλα τα μυστικά θα αποκαλυφθούν.
Αν υπάρχει κάποιος λόγος...
για τον οποίο δεν πρέπει να έλθετε σε γάμου κοινωνία,
φανερώστε τον.
Μητέρα,
γιατί δεν νιώθω όπως θα έπρεπε;
Όπως πρέπει;
Είπα ψέματα μια φορά,
δεν θα το ξανακάνω.
Βγάλε το αγκάθι.
Είναι σαν δέντρο.
Με προστατεύει.
Ξαπλώνω στη σκιά του.
Μπορώ να αγνοήσω την καρδιά μου;
Αυτό που είναι από σένα...
...κι αυτό που δεν είναι;
Μεγάλε Ήλιε, σ' ευχαριστώ.
Δίνεις ζωή στα δέντρα...
στους λόφους...
στα ρυάκια...
σε όλα.
Μητέρα,
η αγάπη σου...
είναι μπροστά μου.
Δείξε μου το δρόμο σου.
Μάθε μου το μονοπάτι σου.
Δώσε μου ταπεινή καρδιά.
Λάβαμε απρόσμενα νέα.
Μας καλούν στην Αγγλία...
ο βασιλιάς και η βασίλισσα.
Θα γίνει...
βασιλική ακρόαση προς τιμήν σου.
Σε ξέρουν οι πάντες.
Τον πρόδωσε στους πειρατές.
Πέντε χρόνια έκανε να ξαναπάρει πλοίο.
Πέντε χρόνια!
Όλα τα πλοία πήγαν στη Νέα Γη.
Απίστευτο.
Ταξίδεψε στο βορρά και μετά γύρισε πίσω.
Ο λοχαγός Σμιθ.
Είχε πλάκα.
Τώρα τα πράγματα άλλαξαν.
Τον έστειλαν στο Λονδίνο.
Κρίμα. Έκανε πολλά γι' αυτό τον τόπο.
Ο λοχαγός Σμιθ είναι ζωντανός;
Τον είδατε;
Δεν μπορώ να το κάνω.
Γιατί;
Θα έκανα κάτι που δεν το νιώθω.
Τι σ' έπιασε;
Είμαι παντρεμένη...
μαζί του.
Ζει.
Το άκουσα στο οχυρό.
Είναι ζωντανός.
Παντρεμένη;
Δεν ξέρεις τι σημαίνει αυτή η λέξη.
Είμαι, όμως.
Γλυκιά μου γυναίκα...
Η αγάπη έπλεξε το δεσμό.
Η αγάπη μπορεί και να τον λύσει.
Υπάρχει κάτι μέσα της...
που δεν θα μάθω ποτέ.
Στην άκρη!
"...Γλυκός φόρος τιμής
Υψώνεται στο γαλανό ουρανό...
Υμνώντας αυτή τη χαρούμενη μέρα.
Αφήστε τα ρυάκια να δείξουν τη χαρά τους
Με απαλά μουρμουρητά καθώς θα παίζουν
Και θα κυλούν σε άγριους μαιάνδρους
Ευφραίνοντας αυτή την ευλογημένη μέρα.
Ικμάδα που κατεβαίνει με πουπουλένια φτερά,
Άγγελοι που της δείχνουν το δρόμο.
Η πριγκίπισσα του Νέου Κόσμου φέρνει νέα ζωή
Και μας γεμίζει χαρά αυτή τη μέρα.''
Μήτερα...
μείνε κοντά μου.
Θείε, έχω κάνει σημαντικά λάθη.
Η ζωή με έφερε σε αυτόν τον παράξενο νέο κόσμο.
Μετά βίας γνωρίζω πού βρίσκομαι.
Είναι τόσοι πολλοί.
Σαν τις κόψεις από το γρασίδι.
Ελπίζω κάποια μέρα ο λαός μου να με συγχωρέσει.
Η καρδιά μου έχει πεθάνει πολλές φορές γι' αυτούς.
Πες στον πατέρα...
ότι ακόμα είμαι η κόρη του.
Όλες οι τιμές μαζί σου!
Γλυκιά γυναίκα μου...
ενδιαφέρεσαι ακόμα για μένα;
Δεν μπορώ να είμαι για σένα αυτό που δεν είμαι.
Δεν θα έπρεπε ποτέ να με παντρευτεί ξέροντας ότι ήταν ζωντανός.
Δέθηκε μαζί μου εν αγνοία μου, και εγώ δεν θα...
Δεν θα την αφήσω να φορτωθεί με έναν δεσμό που απεχθάνεται...
και θα την βάλει σε ηθική δοκιμασία.
Δεν θα κάνω τίποτα ενάντια στη θέλησή της.
Νομίζω ότι τον αγαπάς ακόμα...
και ότι δεν θα ησυχάσεις αν δεν τον ξαναδείς.
Μέσα στη ματαιοδοξία μου πίστεψα...
ότι θα σε έκανα να μ' αγαπήσεις,
αλλά αυτό δεν γίνεται, ή δεν πρέπει να γίνεται.
Μπήκες...
τυφλά...
σε μια κατάσταση που δεν περίμενες.
Δεν θα κλέψω τον αυτοσεβασμό σου.
Είσαι αυτός που πίστευα.
Κι ακόμα καλύτερος.
Ήταν σφάλμα μου που ήρθα;
Θα ερχόμουν νωρίτερα,
αλλά δεν ήμουν στην πρωτεύουσα.
Ίσως δεν θα έπρεπε να σου μιλάω έτσι,
αλλά σε σκεφτόμουν συχνά.
Τα πήγες καλά αφού έφυγα.
Έμαθα ότι σε δέχτηκε ο βασιλιάς.
Σου δείχνει μεγάλη εύνοια.
Όλοι μιλάνε για σένα.
"Η λαίδη." Ποιος να το 'λεγε;
Ήξερες...
ότι είχα δεσμευτεί, έτσι δεν είναι;
Ναι.
Βρήκες τις Ινδίες σου, Τζον;
Θα τις βρεις.
Μπορεί να τις προσπέρασα.
Νόμιζα ότι ήταν όνειρο...
αυτό που ξέραμε στο δάσος.
Είναι η μόνη αλήθεια.
Είναι σαν να σου μιλάω για πρώτη φορά.
Θα γυρίσουμε σπίτι μας;
Το συντομότερο.
Άντρα μου.
Άκου.
Τόμας. Πού είσαι;
Μητέρα,
τώρα ξέρω πού κατοικείς.
"13 Απριλίου 1616."
"Αγαπημένε μου γιε,
Σου γράφω αυτό το γράμμα ώστε στο μέλλον...
να καταλάβεις ένα γεγονός...
που για σένα θα είναι μια μακρινή ανάμνηση.
Η Ρεβέκκα, η μητέρα σου,
αρρώστησε στο ταξίδι...
έξω από το Γκρέιβσεντ.
Μου είπε ξανά ότι όλα πεθαίνουν.
"Αρκεί," είπε, "που ζεις εσύ, το παιδί μας."